Uitgelicht bericht

Welkom

Hallo leuke lezer,

Welkom op mijn blog ‘ilcavallobianco’. Op dit blog neem ik je mee op verschillende reizen: mijn worsteling met het schrijven van mijn boek, het verschijnen van mijn boek, mijn avonturen met mijn geliefde ‘Truffatore’ en andere zaken die zich in mijn leven voordoen. Ook het duiden van mijn schilderijen speelt belangrijke rol op deze plek waar woorden zich verzamelen. Ik probeer jou als lezer te amuseren met mijn zinnen en bezigheden en ik wens je dan ook veel plezier tussen mijn woorden, want alleen daar kan ik wonen ; )

Grappige groet,

Paperona

Advertenties

Een stadse in de Achterhoek

Een nieuwe uitdaging: ik ben een blog begonnen met mijn belevenissen als stadse in de Achterhoek. Het leek me beter om dat op een heel nieuw blog te doen, zodat de columns die ik daar ga schrijven echt op zichzelf staan. Het lijkt me leuk als je daar ook af en toe een kijkje neemt. Dit is de link:

www.eenstadseindeachterhoek.wordpress.com

Ik hoop je daar ook tegen te komen!

En dan word ik een walvis

Al een tijdje zit mijn lezerspubliek met smart te wachten op een stukje over het ‘vissengedoe’ tussen Truffatore en mij. Live heb ik enkele mensen al lekker gemaakt over dit zogenaamd sappige verhaal. Enkel en alleen door wat tipjes van de sluier op te lichten, wekte ik een enorme nieuwsgierigheid op. ‘Aha…’ zeiden de luisteraars, ‘hierover ga je dus wat schrijven.’ ‘Ja,’ beaamde ik, eigenlijk te snel. Het ware verhaal wilde ik namelijk liever voor mezelf houden. De achtergrond geeft een iets te grote kijk in mijn privéleven, hield ik mezelf voor. Tot de dag van vandaag.

Hoe dat zo? Ik ben namelijk erg geïnspireerd geraakt door het nieuwste boek van Susan Smit ‘En dan de liefde. Lotgevallen van een romantica.’ Eergisteren kwam ik er bij toeval achter dat hij al een tijdje verkrijgbaar is. Ik had hem gelijk bij het verschijnen willen bestellen, maar klaarblijkelijk had ik me vergist in de tijd. Om er dan maar als een iets latere kip bij te zijn, surfte ik die avond naar bol.com en bestelde het. Een dag later viel hij bij mij in de bus en heb ik hem in een ruk uitgelezen.

In haar fraaie met bijzondere foto’s vormgegeven boekje behandelt Susan in chronologische volgorde haar liefdesleven. In de columnachtige stukjes wordt de rode draad in haar liefdesleven zichtbaar en groeit de lezer mee met de lessen die ze leert. We lezen over haar date avonturen, relatieperikelen, moederschap en andere liefdesverwante zaken. De citaten uit haar andere boeken die verspreid door heel het boekje staan, geven ook verschillende visies op de liefde weer. De basis is ruimhartig en open, maar ook schaduwkanten worden in de liefde omarmt, tegenstellingen in partners hoeven niet fataal te zijn en de ander is goed zoals hij of zij is. Aan het einde van haar boek nodigt Susan ons uit tot een gedachtenexperiment dat er op neerkomt dat we steeds meer inzicht in onze ziel krijgen.

Dit deed mij beseffen dat mijn schrijverijen over de liefde zo gek nog niet zijn. Susans boek doet me nadenken over mijn eigen (ge)liefde, maar ook mijn liefde voor het woord. Woorden kan ik tot me nemen, maar uiteraard ook uiten. Dat laatste kan en mag best persoonlijk zijn. Misschien juist, want met een authentieke kijk in je ziel, kan je mensen raken. Vandaar dat ik nu ook het ‘Vissengedoe’ met jullie ga delen. Wel op een korte en krachtige wijze.

Truffatore en ik hebben een ander leefritme. Hij is echt een avondmens, terwijl ik graag op tijd naar bed ga. Een ochtendmens zal ik mezelf ook niet snel noemen, ik ben meer een dagmens. Dit verschil betekent dat we niet tegelijk naar bed gaan. In den beginne deden we dat wel heel romantisch, maar na een poosje konden we onszelf niet meer verloochenen. Als we ’s avonds op de bank zitten en het is voor mij bedtijd, maak ik me erg moeilijk los van mijn lief. Wanneer ik dan na lang gedraal mijn tanden ga poetsen en van de badkamer in de woonkamer terugkom om welterusten te zeggen, plet ik Truffatore bijna in een minuscuul hoekje van de bank met mijn groteske omhelzing. Truffature noemde mij tijdens een van deze ‘sessies’ een keer gekscherend walvis. Toen ik vroeg met wat voor dier hij zichzelf zou vergelijken zei hij zonder aarzelen ‘guppie’. Aangezien hij een boom van een kerel is, is deze uitspraak nogal hilarisch. We hebben er dan ook veel lol om gehad.

Zo, dat heb ik ook weer gehad. Weer een geheim gedeeld met het grote publiek. Uiteraard wel met een glimlach. Ik schrijf over niks liever dan de liefde, maar dat wisten jullie al. Wellicht dat het leuk is dat ik de draad weer op pik en jullie bericht over onze huis-, tuin- en keukenperikelen. Kan ik er binnenkort een boekje van maken. Met eigengemaakte schilderijen ter illustratie. Wat een wilde plannen! Unknown