Uitgelicht bericht

Welkom

Hallo leuke lezer,

Welkom op mijn blog ‘ilcavallobianco’. Op dit blog neem ik je mee op verschillende reizen: mijn worsteling met het schrijven van mijn boek, het verschijnen van mijn boek, mijn avonturen met mijn geliefde ‘Truffatore’ en andere zaken die zich in mijn leven voordoen. Ook het duiden van mijn schilderijen speelt belangrijke rol op deze plek waar woorden zich verzamelen. Ik probeer jou als lezer te amuseren met mijn zinnen en bezigheden en ik wens je dan ook veel plezier tussen mijn woorden, want alleen daar kan ik wonen ; )

Grappige groet,

Paperona

Een stadse in de Achterhoek

Een nieuwe uitdaging: ik ben een blog begonnen met mijn belevenissen als stadse in de Achterhoek. Het leek me beter om dat op een heel nieuw blog te doen, zodat de columns die ik daar ga schrijven echt op zichzelf staan. Het lijkt me leuk als je daar ook af en toe een kijkje neemt. Dit is de link:

www.eenstadseindeachterhoek.wordpress.com

Ik hoop je daar ook tegen te komen!

En dan word ik een walvis

Al een tijdje zit mijn lezerspubliek met smart te wachten op een stukje over het ‘vissengedoe’ tussen Truffatore en mij. Live heb ik enkele mensen al lekker gemaakt over dit zogenaamd sappige verhaal. Enkel en alleen door wat tipjes van de sluier op te lichten, wekte ik een enorme nieuwsgierigheid op. ‘Aha…’ zeiden de luisteraars, ‘hierover ga je dus wat schrijven.’ ‘Ja,’ beaamde ik, eigenlijk te snel. Het ware verhaal wilde ik namelijk liever voor mezelf houden. De achtergrond geeft een iets te grote kijk in mijn privéleven, hield ik mezelf voor. Tot de dag van vandaag.

Hoe dat zo? Ik ben namelijk erg geïnspireerd geraakt door het nieuwste boek van Susan Smit ‘En dan de liefde. Lotgevallen van een romantica.’ Eergisteren kwam ik er bij toeval achter dat hij al een tijdje verkrijgbaar is. Ik had hem gelijk bij het verschijnen willen bestellen, maar klaarblijkelijk had ik me vergist in de tijd. Om er dan maar als een iets latere kip bij te zijn, surfte ik die avond naar bol.com en bestelde het. Een dag later viel hij bij mij in de bus en heb ik hem in een ruk uitgelezen.

In haar fraaie met bijzondere foto’s vormgegeven boekje behandelt Susan in chronologische volgorde haar liefdesleven. In de columnachtige stukjes wordt de rode draad in haar liefdesleven zichtbaar en groeit de lezer mee met de lessen die ze leert. We lezen over haar date avonturen, relatieperikelen, moederschap en andere liefdesverwante zaken. De citaten uit haar andere boeken die verspreid door heel het boekje staan, geven ook verschillende visies op de liefde weer. De basis is ruimhartig en open, maar ook schaduwkanten worden in de liefde omarmt, tegenstellingen in partners hoeven niet fataal te zijn en de ander is goed zoals hij of zij is. Aan het einde van haar boek nodigt Susan ons uit tot een gedachtenexperiment dat er op neerkomt dat we steeds meer inzicht in onze ziel krijgen.

Dit deed mij beseffen dat mijn schrijverijen over de liefde zo gek nog niet zijn. Susans boek doet me nadenken over mijn eigen (ge)liefde, maar ook mijn liefde voor het woord. Woorden kan ik tot me nemen, maar uiteraard ook uiten. Dat laatste kan en mag best persoonlijk zijn. Misschien juist, want met een authentieke kijk in je ziel, kan je mensen raken. Vandaar dat ik nu ook het ‘Vissengedoe’ met jullie ga delen. Wel op een korte en krachtige wijze.

Truffatore en ik hebben een ander leefritme. Hij is echt een avondmens, terwijl ik graag op tijd naar bed ga. Een ochtendmens zal ik mezelf ook niet snel noemen, ik ben meer een dagmens. Dit verschil betekent dat we niet tegelijk naar bed gaan. In den beginne deden we dat wel heel romantisch, maar na een poosje konden we onszelf niet meer verloochenen. Als we ’s avonds op de bank zitten en het is voor mij bedtijd, maak ik me erg moeilijk los van mijn lief. Wanneer ik dan na lang gedraal mijn tanden ga poetsen en van de badkamer in de woonkamer terugkom om welterusten te zeggen, plet ik Truffatore bijna in een minuscuul hoekje van de bank met mijn groteske omhelzing. Truffature noemde mij tijdens een van deze ‘sessies’ een keer gekscherend walvis. Toen ik vroeg met wat voor dier hij zichzelf zou vergelijken zei hij zonder aarzelen ‘guppie’. Aangezien hij een boom van een kerel is, is deze uitspraak nogal hilarisch. We hebben er dan ook veel lol om gehad.

Zo, dat heb ik ook weer gehad. Weer een geheim gedeeld met het grote publiek. Uiteraard wel met een glimlach. Ik schrijf over niks liever dan de liefde, maar dat wisten jullie al. Wellicht dat het leuk is dat ik de draad weer op pik en jullie bericht over onze huis-, tuin- en keukenperikelen. Kan ik er binnenkort een boekje van maken. Met eigengemaakte schilderijen ter illustratie. Wat een wilde plannen! Unknown

Sinterklaas

Sinterklaas is lief voor mij geweest vandaag. Ik heb een magneetbord gekregen waarop ik nu op een veel makkelijkere manier mijn magnetic poetry gedichten kan maken. Voorheen zat ik altijd maar in een bakje te graaien. Nu heb ik een compleet overzicht. Joepie!

Verder kan ik mijn magneetwoordenset uitbreiden met de koelkastpoëzie (thema liefde) die ook in de zak van de Sint voor mij zaten. Dank je wel Sinterklaas!

IMG_2165

Ik wil je als een gemis verzinnen

Deze tekst heb ik geschreven met behulp van Margrethe Venema van Wassily’s Frisbee. De tekst zat al heel lang in me, maar kwam er niet goed uit. Dankzij haar feedback heb ik dit stuk kunnen schrijven, iets wat ik al heel lang wilde. Bij haar kunnen jullie een gratis exemplaar van Wassily’s Frisbee bestellen. Kijk voor meer informatie op haar website:  www.margrethevenema.nl. Helaas is mijn stuk er niet in geplaatst, maar jullie kunnen het nu hier lezen.

Ik wil je als een gemis verzinnen

Lang, heel lang ben ik zoekende geweest. Zoekende in de breedste zin van het woord. Als vrouw zocht ik naar een man om mijn leven mee te delen (gevonden). Als vriendin zocht ik naar troostende zinnen om de gebroken harten van mijn vriendinnen te helen (soms gevonden). Als dochter zocht ik naar een tevreden blik van mijn ouders (verkeerd gezocht). Als zus zocht ik naar een gedeeld verleden met mijn zusje (altijd aanwezig geweest). Als schrijfster zocht ik naar woorden om mijn verhalen mee te vertellen (kwijt geraakt). Over die laatste zoektocht wil ik het met jullie hebben. De zoektocht naar de woorden.

Op de meest intense momenten in mijn leven kwamen de woorden in grote getale in mijn hoofd en vormden de basis voor mijn boek Grillig pad der Liefde. De meeste teksten schreef ik tijdens mijn verdriet over mijn Overleden Geliefde en in de periode dat ik hevig naar mijn Onbereikbare Muze smachtte. Woorden vormden voor mij een brug tussen gevoelens van hoop en wanhoop. Op die brug werd de heftigheid van de uitwaaierende emoties gekanaliseerd in en gerelativeerd tot een behapbaar stukje taal. Ik beeldhouwde de woorden zo, dat ze een kwetsbare zeggingskracht kregen.

Aan de ene kant voelde ik me wanhopig, want mijn Geliefde was dood en later bleek dat ik voor mijn Muze niet betekende wat hij voor mij deed. Aan de andere kant voelde ik me hoopvol, omdat mijn Geliefde me had geleerd mezelf en het leven te omarmen en omdat ik het niet uitsloot dat mijn Muze misschien ooit mijn gevoelens zou beantwoorden. Dit heen en weer geslinger tussen twee uiterste emoties maakte dat ik naar woorden zocht om in balans te blijven. Op de brug tussen Hoop en Wanhoop hervormde ik mijn sterke gevoelens in het mooiste wankele woordenevenwicht dat bestond. Dat hield in dat ik gedichten en verhalen schreef om dat wat ik ervaarde een plek te geven en zo weer meer vrede te ervaren in mijn hoofd en hart. Er was echter maar een briesje verdriet of vleugje vreugde nodig om de harmonieuze gemoedstoestand die al schrijvend ontstond te verstoren. Deze kwetsbaarheid was duidelijk voelbaar in mijn woorden en maakte dat ik mijn lezer diep kon raken. Dit evenwicht heb ik tot op de dag van vandaag niet teruggevonden.

Het mooiste wat kon gebeuren, overkwam me: ik vond na de dood van mijn Geliefde opnieuw de Liefde en de Liefde vond mij ook. Na een tijd in de zevende hemel vertoefd te hebben volgde het aardse geluk en nu, vijf jaar later, geeft de uitgebalanceerde relatie me steun en kracht. Ik heb er letterlijk geen woorden voor, want ze blijven weg. Het geluk heeft me met stomheid geslagen. De vaste grond onder mijn voeten blijkt funest voor mijn schrijverschap te zijn. Zou ik om mijn woorden terug te willen vinden dan moeten lijden?

Toen zo’n drie jaar geleden een grote crisis in mijn leven uitbrak en ik mijn gezonde verstand bijna verloor, was schrijven wel het laatste waar ik aan dacht. De gedachte aan een confrontatie met het diepste van mijn ziel zorgde ervoor dat het angstzweet mij bij voorbaat al uitbrak. Ik wilde niet schrijven. Ik kón niet schrijven. Hoe graag ik mij ook wenste te uiten in taal – de woorden kwamen niet. Een te groot lijden blijkt dus ook niet dé oplossing voor het woordengebrek.

Uit mijn verhaal kunnen we opmaken dat zowel Geluk als Lijden, voor mij gelijk aan Hoop en Wanhoop, er in hun uiterste vorm voor zorgen dat de woorden weg blijven. Na mijn crisis herstelde ik wonderwel door de steun van Liefde en kwam ik snel weer in de wereld van Hoop terecht. Het relativeren van emoties op wat ik noem ‘de brug’ is ditmaal klaarblijkelijk vanzelf gegaan, want woorden heb ik er niet aan kunnen of willen geven.

Leven op het randje tussen Hoop en Wanhoop, met andere woorden leven op ‘de brug’ leverde mij mooie teksten op. ‘On the edge’ leven is echter gevaarlijk, omdat de kans bestaat van het randje af te vallen en dan in Wanhoop te geraken. Een gemoedstoestand die ik niet ten volste omarm.

Wil ik dan terugkeren op die brug? Als ik eerlijk ben: liever niet. Het risico om mezelf in Wanhoop te verliezen is te groot. De kans om uitzinnige vreugde te ervaren neemt dan ook toe en met dat binnen handbereik valt er ook weinig tot niks te schrijven. Wil ik graag weer woorden vinden? Ja! Natuurlijk! Maar ze vinden mij nu niet meer en dat is een trieste zaak. ‘[…]Ik wil je als een gemis verzinnen’ zegt Ilja Leonard Pfeijffer in sonnet van hem over de liefde. Ik zou dat willen zeggen tegen mijn woordenbrug. Die zou ik wel willen verzinnen, om zo weer tot epistels te komen die mensen in het hart raken. Echt raken. Dat mis ik…