‘k Heb nog wel een schilderij voor haar gemaakt geïnspireerd op de bijnaam die pa haar geeft. Hieronder kan je hem zien. De titel van dit schilderij is, zoals jullie al vermoeden, Befana.

Befana

Op tv ziet het er leuk en ideaal uit ‘t poetsen met zo’n apparaat. De werkelijkheid is andere koek. Of ik doe iets verkeerd. Dat kan natuurlijk ook. In ieder geval is het zo dat als ik met de borstel in de weer ben de kwijl uit mijn mond druipt. Met open bakkes hang ik boven de wastafel en voel ik me net een klein kind. ‘k Heb geprobeerd met dichte mond te poetsen, maar dat houd ik niet vol. Als iemand de gouden tip heeft, houd ik me aanbevolen.

Ondertussen verlang ik weer naar de tijd dat ik gewoon staand en lachend mijn tanden met een leuke paarse borstel met groene stippen kon schoon maken. Dat waren nog eens tijden!

Een weekje later belde ik haar op om een afspraak te maken. Zo gezegd zo gedaan. Daar zaten we dan met dampende koppen thee in onze handen. ‘Geloof jij?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Nou nee, niet echt. Ik geloof wel dat er meer is tussen hemel en aarde, maar om nu te zeggen dat ik in God geloof. Nee.’ Een bedenkelijke frons kwam tussen haar wenkbrauwen. ‘O jee,’ dacht ik, ‘dit is het type dat denkt dat ik nu naar de hel ga. Ze gaat me vast proberen te bekeren.’ Deze gedachten bleken juist. Na een lang relaas over goed en kwaad en een promotiepraatje over haar Gemeente had ik me over laten halen om een dienst van haar kerk bij te wonen. Mijn spirituele rug bleek niet recht genoeg. Op zich niks mis mee. ‘k Ging wel vaker met gelovige vrienden naar de kerk. Met de psalmen ging ik dan gewoon staan en las ik de tekst enkel en alleen op papier. Geen vuiltje aan de lucht.

DE zondag was aangebroken. Ik ging mee naar de Gemeente van Sabrina. Daar zat ik dan. In een gebouw dat voor kerk door moest gaan. Bomvol mensen in allerlei kleurige kleren. Er werd geen gewone preek gehouden, maar een speech in het Engels. Plotseling liep iedereen naar voren om te dansen. Ze renden van de ene kant van de zaal naar de andere kant. Ik zat alleen op een stoel toe te kijken. Toen gingen de Gemeenteleden zich drommen om enkele Voorgangers, ja zo werden de belangrijke mensen in deze kerk genoemd. Ook Sabrina. Opeens lag ze te schudden op de grond. Ik was bezorgd, wilde naar haar toe gaan. De mensen om haar heen deden niks. Wat nu? Ze gaat dood! Ik was bang. Net toen ik mijn hulp wilde aanbieden, stond ze op. Lachend kwam ze naar me toe. Ze had contact met God gehad. Zwijgend gingen we richting huis.

Een poosje later kwam ze bij mij eten. Na wat heen en weer gepraat vroeg ze me:‘Geloof je nu?’ Ik dacht na voor ik het volgens mij best mogelijke antwoord gaf:’Ik geloof dat God voor jou wél en voor mij níet bestaat’. ‘Dat kan niet,’ antwoordde ze, ‘God kan niet én wel én niet bestaan. Eén van ons twee is gek’. ‘Ja, jij!’ dacht ik nu. Waarschijnlijk vond zij hetzelfde. Nadat ze nog voor me had gebeden namen we snel afscheid. Dit was de laatste keer dat ik haar sprak.

Het was de nacht voor Valentijn: Valentijnsnacht. Natuurlijk is Valentijnsdag een opgeblazen boel en commerciële bullshit. Natuurlijk is het feest geheel en al uit proportie getrokken. Van het oorspronkelijke idee om je geheime liefde een anonieme brief of kaart te sturen is haast niets meer over. Vandaag de dag moet je bijna iedereen die je liefhebt een berichtje sturen. Van je oma tot je schoonbroer. Toch ben ik er gecharmeerd van deze dag. Al vind ik wel dat je degene van wie je houdt altijd de liefde moet verklaren. Elk uur van de dag, elke dag van de week en ga zo maar door.

De Valentijnsnacht 2006 was voor mij speciaal. De relatie met mijn Ware en Onmogelijke Liefde was net beëindigd. Ja, ik had een gelukkige relatie achter de rug. Helaas was alleen IK gelukkig in de relatie. Mijn partner had er andere gedachten over. Dus na vijf jaar samen met iemand te zijn geweest, was ik weer vrijgezel. Mijn hart was weer vrij en een tikkie beschadigd stond hij open voor nieuwe zaken.

Ik zocht in allerlei hoeken inspiratie voor een rijk liefdesleven. Al zoekend op het pad der Liefde, kwam ik in aanraking met een boek van Leo van der Plas. Een gevierd schrijver in de stad waar ik woonde. Ik had veel recensies gelezen over zijn boek ‘Rariteiten: maskerades over de Liefde’ en het leek me wel een hele uitdaging om het tot me te nemen. Te meer omdat ik de schrijver heel vaak door de stad zag lopen en wel geïntrigeerd was door zijn hele Zijn.

Zo kwam het dat ik de woorden, zinnen en gedachten tot mij nam van het boek. Ik rolde van de ene in de andere verbazing. De woorden in het boek maakten mijn ogen vochtig en deden mij zuchten van verlangen. Toen ik het uit had kraakten mijn hersenen en bonkte mijn hart. Ja, ik ben er zo een die verliefd word op de taal, op dat wat tussen de regels door staat. Ik was verkocht. In alles en iedereen zag ik Leo. Dwepen andere meisjes en vrouwen met popsterren en/of acteurs, ik had posters van deze schrijver in mijn slaapkamer hangen. Al zijn boeken prijkten in mijn boekenkast. Hoezo had ik een idool? Honderduit praatte ik over hem. Mijn vriendinnen kregen er een kunstkop van.

Op de een of andere manier wilde ik mijn liefde ook aan hem kenbaar maken. Maar hoe doe je dat? Deze uitmuntende en zeer populaire schrijver had al met genoeg groupies te maken. Hoe kon ik een onsterfelijke indruk op hem maken, zonder een belachelijk figuur te slaan? Juist. Met een anoniem Valentijnsgedicht.

Ik moest en zou mijn gevoelens kwijt, mijn eigen zwelgende inspiratie. Zijn woorden hadden veel bij mij te weeg hadden gebracht en ik kon niet leven met de gedachte dat hij daar totaal geen weet van zou hebben. Dus kroop ik achter mijn laptop. Op de bewuste Valentijnsnacht was na heel wat gezwoeg mijn meestergedicht klaar. Speciaal voor hem had ik mezelf in de mooist mogelijke taal uitgedrukt. Het sierlijke lettertype maakte de tekst die ik op geparfumeerd papier in een roze enveloppe had gedaan extra aantrekkelijk.

De tijd begon te dringen. Het was al bijna Valentijn! Snel stapte ik op mijn fiets richting huize Plas (iedere inwoner van ons stadje wist immers waar hij woonde). Alles had ik er aan gedaan om niet op te vallen in smalle de steeg waar zijn piepkleine huis staat. Normaal gesproken zou dat niet zo moeilijk zijn geweest. Wie gaat er nu op een doordeweekse dag midden in de nacht op pad. Niemand toch?  Nu liepen er echter veel mensen door de stad en in zijn steeg leek het wel een optocht. Zou iedereen dan op het lumineuze idee gekomen zijn om hem te verleiden met een gedicht? Nauwlettend hield ik zijn brievenbus in de gaten. Nee. Niemand deponeerde er wat in.

Als je onopvallend niet probeert op te vallen, val je juist op. Dat denk je dan in ieder geval. Zeker als je zo aan het loeren bent als ik. Gelukkig vond ik een geschikt moment en op een onbewaakt ogenblik schoof ik de brief voorzichtig in zijn brievenbus. Niemand had me gezien. Tevreden trapte ik richting huis. Ik had de oorspronkelijke betekenis van Valentijn weer ontdekt. Verklaar je geheime en onbereikbare Liefde de liefde. Valentijnsnacht is de enige nacht dat je iemand legaal kan stalken.

Tandhalzen                                                                                                                                                     Elektrisch poetsen leek me wel cool. Dus ik schafte een mooie borstel aan van Oral-B. Al snel was ik verveeld. Zo statisch met je hand van tand naar tand gaan is niets voor mij. Dus dan maar een zachte tandenborstel. Geen nieuws is goed nieuws dacht ik. Mondhygienistes en tandarts maakten geen opmerkingen meer over mijn gepoets. Naïef  gedacht achteraf. Bij mijn bezoek deze week werd ik erop gewezen dat ik te veel van mijn tandvlees had weggepoetst en dat ik nu tandhalzen heb. Dat betekent dus dat er een stuk van mijn tandbeen blootligt. Die plekjes kunnen straks ook nog eens gevoelig worden. Dan moet je er extra tandpasta op smeren was de tip.

Mooi is dat. Poets ik me een ongeluk met een zachte borstel, is dat ook weer niet goed. Tjongejongejonge. Tandenpoetsen is een kunst op zich. Het mag niet te zacht, want dan gaat het vuil niet weg, het mag niet te hard, want dan poets je je tandvlees weg. Je moet raggen met borsteltjes en stoken met tandenstokers voor goed tandvlees. Mijn gebit is nog een dagtaak op zich. En om nu te zeggen dat ik een stralende witte glimlach heb. Nee, dat niet. Maar mijn tanden, kiezen en tandvlees verzorg ik wel. De laatstgenoemde dus niet goed genoeg. Of liever gezegd: te goed. De druk van mijn handen op mijn tanden bij het poetsen is moeilijk te veranderen. Het gaat al ruim 30 jaar automatisch. Al 30 jaar te hard dus.

Aaien                                                                                                                                                                          Nu moet ik toch elektrisch gaan poetsen. Alleen…waar is die tandenborstel gebleven? Heb heel het huis al overhoop gehaald. Waarschijnlijk met de verhuizing in een andere doos gedaan dan ik me nu herinner. Hopelijk weet Truffatore meer en kan ik snel weer goed (niet te!) poetsen. In de tussentijd gebruik ik een hele oude tandenborstel en aai ik mijn tanden alleen maar. Zal je zien dat ik de volgende keer gaatjes heb…

ik kijk naar jou

en zie sporen.

Spiegel

ik kijk in jou

en zie sporen.

Dokter,

ik vraag jou:

‘Zie je mij ontsporen?’

ik volg jou niet                                                                                                                                                           zegt de regen

jou laat ik stromen                                                                                                                                                     zeg ik tegen de regen

jou laat ik waaien                                                                                                                                                       zeg ik tegen de wind

zo waait de wind mij nat

ik wou dat ik een paraplu had

Toen het nieuwste boek ‘Aleph’ van Paolo Coelho in de winkel kwam, kocht ik het gelijk. Vastbesloten het in één adem uit te lezen, net zoals ik met bijna al zijn voorgaande boeken had gedaan. Wat schetste mijn verbazing? Het boek bleek voor mij een enorme tocht. Geen reis zoals Coelho in zijn boek per trein maakt van Moskou naar Vladivostok, maar één in mijn innerlijke leefwereld. Voor het eerst in mijn leven deed ik een paar maanden over een boek dat ik goed vond. Steeds las ik een stukje. Daar was ik dan zo vol van dat ik het boek weg moest leggen om al het gelezene te laten bezinken. In dit boek zit veel wijsheid. En net als de Chinees bamboe, die als volgt in het boek beschreven wordt, moet dat groeien:

‘Is het zaadje in de grond gestopt dan is er ongeveer vijf jaar niets te zien behalve een minuscule loot. Alle groei voltrekt zich ondergronds: er vormt zich een complexe wortelstructuur, zowel verticaal als horizontaal. Aan het eind van het vijfde jaar loopt het Chinees bamboe in ijltempo uit, tot het een hoogte heeft bereikt van vijfentwintig meter.‘ (p.34)

Leesreis                                                                                                                                                           Natuurlijk was ik benieuwd wat de Aleph precies zou zijn. Het boek heet niet voor niets zo. Wat wil Coelho ons duidelijk maken? Wat de Aleph inhoudt, beschrijft hij een paar keer. Eigenlijk moet je het boek lezen om het te snappen. De Chinezen noemen het ki en andere spirituele mensen hebben er waarschijnlijk uiteenlopende namen voor. De volgende woorden beschrijven het op een droge manier:

‘De Aleph komt ook voor in de Apocalyps [...] wanneer het Lam bepaalt dat Hij het begin en het einde is, degene die buiten de tijd staat. Het is de eerste letter van het Hebreeuwse, het Arabische en het Aramese alfabet.’ (p.121)

In het boek heeft Coelho een paar keer een Aleph met Hilal, een jonge vrouw die zich als reisgenote heeft opgedrongen. Ze worden dan samen één en kunnen naar vorige levens reizen. Zo komen ze er achter wat ze in het verleden met elkaar gedeeld hebben en waarom ze in dit leven zo verbonden met elkaar zijn. Een mooie maar tegelijkertijd ook pijnlijke herinnering.

Ik heb al lezend in dit boek ook een Aleph gehad. Met het boek wel te verstaan. Ja, ik werd één met het boek. Het nam me mee naar een andere tijd en liet mij de beschreven reis beleven alsof ik een onderdeel van het gezelschap was. Vandaar dat ik ook steeds maar kleine stukjes kon lezen. Deze leesreis was voor mij heel ingrijpend, maar daardoor des te interessanter.

Treinreis                                                                                                                                                                       Als mottoverslaafde kan ik niet over de motto’s heen stappen. Dit boek kent, tot mijn vreugde, verschillende motto’s. Ik behandel er slechts één en wel de eerste. Die geeft in mijn ogen namelijk een overkoepelende samenvatting.

Coelho is op zoek naar zichzelf, naar zijn eigen koninkrijk. Daarom begint hij aan deze reis. Aan het eind van de reis komt hij erachter (net als in de Alchemist) dat dat hij wat hij zocht eigenlijk al had. Is dat niet het verhaal van ons aller leven? En is dat ook niet de (boeken)reis die ik heb afgelegd? Woord voor woord heb ik tot me genomen om tot het inzicht te komen dat ik weet wat ik weet en dat ik blij ben met wat ik heb. Gelukkig hoefde ik daarvoor alleen in een boek te reizen. Anderen hebben daar een fysieke reis rond de wereld of een deel van de wereld voor nodig. Coelho in dit geval een treinreis.

‘Een zeker welgeboren man reisde in een vergelegen land,                                                                            om voor zich zelven een koninkrijk te ontvangen,                                                                                                  en dan weder te keren.’

Lucas 19:12

Toekomst                                                                                                                                                                   Het zaadje van het boek is als Chinees bamboe in me gepland. ‘k Kan haast niet wachten op de weelderige groei die ongetwijfeld gaat plaatsvinden. Ook ben ik benieuwd of zich in mijn levens nog Aleph’s, ki’s of gelijksoortige ervaringen gaan aandienen.

Uiteraard gun ik jou ook een groei. Daarvoor kan je, je raadt het al, het beste eerst het boek lezen. Als vanzelf zal er dan ook een zaadje in jouw hart gepland worden. Wat er uit zal groeien kan alleen de toekomst uitwijzen…

De voorkant van Aleph een boek geschreven door Paulo Coelho

Voor dit verslag heb ik gebruik gemaakt van de tweede druk verschenen in september 2011 bij de Arbeiderspers.

Met dit verhaal heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd bij Schrijfatelier Alicia. De opdracht was om een verhaal te schrijven over een ‘verbijsterende date’. Er waren 2 hoofdprijzen: een intensieve cursus en een eigen boek. Omdat er zoveel goede verhalen waren heeft Alicia besloten de beste verhalen te bundelen in een boek genaamd ‘Verbijsterende Dates’. Mijn verhaal komt in dat boek. Bij voldoende belangstelling wordt het gedrukt. Ik zou zeggen: bestel een exemplaar en lees alle andere boeiende verhalen!

Voor meer info over Schrijfaltlier Alica of het boek waarvan het de bedoeling is dat het 1 maart 2012 uitkomt, klik op de volgende link:

Schrijfatelier Alicia

Dan kan je nu beginnen met het lezen van mijn succesverhaal:

Let love rule

Daten is leuk. Vind ik tenminste. Je hebt mensen die het verschrikkelijk vinden om andere mensen te ontmoeten. Je hebt mensen die het haten om gekeurd te worden. Nou ja, dat keuren gaat nog wel, maar het afkeuren. Dat is erg. Ik geef toe: ook ik ben daar helemaal niet van gecharmeerd.

Dates gaan nooit zoals je verwacht. Soms mail je maanden met elkaar, heb je eindelijk een date en weet je na 5 seconden: dit wordt niks. Je baalt. Al die verspilde energie en moeite.Verdomme.

Soms zie je ontzettend op tegen een date. Zo had ik een tijdje een grappig mailcontact met een Bal van de Bovenste Plank. Hij had een mega baan, verdiende geld als water, droeg rode broeken en roze shirts. Ik met mijn rasta kop, neusbel en tattoo mailde enthousiast met hem. We hadden veel lol. Op een gegeven moment wilden we elkaar dan toch een keer ontmoeten. Het MOEST gewoon. Toch durfde ik niet echt en was ik van te voren kotsmisselijk van de zenuwen. Uiteindelijk was het een van de leukste dates die ik ooit heb gehad. Je kan je zo verkijken op mensen. Zeker via het net.

Free hugs and kisses                                                                                                                                        Mijn leukste date was natuurlijk met Pepijn. Het was een succesdate: we zijn namelijk nog steeds samen! Toen ik deze date aanging, was ik al belegen kaas in datingland. Ik had internetdates toen het nog was weggelegd voor nerds. Deze grappige afspraakjes maakte ik toen iedereen zich er nog voor schaamde en er geheimzinnig over deed. Het was een taboe. Vandaag de dag date iedereen via het net en is het hot. Van speeddates naar gewone dates tot slowdates. Er is vast nog veel meer, maar dat weet ik niet. Ik hoef niet meer te daten, want ik heb mijn Ware Liefde gevonden. Gewoon door te blijven daten. Voor het spel, de lol, de liefde. Gewoon door de ander met open vizier tegemoet te treden. Dat ik daar een uitzondering in was, besef ik. Maar ik bleef trouw aan mijn eigen gevoel en hart. Gelukkig kwam ik Pepijn tegen. Iemand die uit hetzelfde hout gesneden is.

Onze eerste date verliep trouwens niet eens vlekkeloos. Pepijn stond in de file en kwam te laat. Ik zat gestrest in de kroeg op hem te wachten. Het mailcontact duurde overigens al enige tijd. Mijn toon was altijd persoonlijk geweest, maar het achterste van mijn tong had ik niet laten zien.

Met bonzend hart bleef ik naar de deur loeren. Nu kon hij elk moment binnenkomen. Plots zag ik een man met gleufhoed de kroeg inlopen. Die hoed herkende ik uit duizenden. De foto op Pepijns profiel werd gekenmerkt door dat bizarre hoofddeksel. Hij liep recht op mij af, ging voor me staan, nam zijn hoed af en boog. Vervolgens graaide hij in de linkerzak van zijn lange, zwarte regenjas en gooide een mooi uitgeknipt roze bonnetje voor mijn neus. Verlegen pakte ik het op en las de volgende woorden: ‘free hugs and kisses!’ Het volgende moment lag ik in zijn armen en ben ik er nooit meer uitgekomen! Met zo’n coupon kom je bij mij erg ver.

Het geheim van ons succes                                                                                                                                   Wat is het geheim van een goede date? Natuurlijk kan ik nu een heel ingewikkeld verhaal ophangen met een theorie die alles onderbouwt. Het antwoord is echter simpel: ZIE de ander. Zie de ander echt. Kijk niet naar opleiding, kapsel, salaris of baan. Kijk naar het hart van de ander. Is dat hart oprecht? Kan dat hart van je houden? Als het antwoord op deze vragen ‘ja’ is, heb je een basis om op te bouwen.

Nu, na ruim 2 jaar, zijn Pepijn en ik nog steeds een stel (malloten?). De magie is niet weg. Integendeel, de liefde wordt steeds groter. Dit komt omdat we in elkaars hart geloven en blijven geloven. Door de bergen en dalen heen. Hand in hand gaan we door het leven en zullen we blijven gaan. We kijken naar elkaar: hij ziet mijn hart dat van hem houdt en ik zie zijn hart dat van mij houdt. Uiterlijkheden en economische omstandigheden zijn niet belangrijk. Liefde IS en overwint.

Zoals een bekend zanger al zong:‘Let love rule!”

Het roze bonnetje

Wat schetst echter je grote verbazing? Het eerste beste vriendje dat je krijgt, zegt soms dingen tegen je die je moeder ook keer op keer zei. Bijvoorbeeld:‘Wat ben je toch ongeduldig! Slaap er eens een nachtje over’. Dat kan nog toeval zijn. Toch? Maar wat als dat vriendje en de vriendjes die erop volgen dezelfde streken met je uithalen als je moeder altijd doet en/of deed. Ja, dan ga je jezelf toch eens flink achter de oren krabben. Zou moeder dan toch gelijk hebben?

Ja Befana, je hebt gelijk. Ik ben een snoepkous en je heb terecht heel je leven snoepjes en koekjes voor mij verstopt. Truffatore doet nu hetzelfde bij mij. Ik word op rantsoen gezet. Het valt me nog mee dat hij geen briefjes bij de snoepzakken schrijft net zoals jij vroeger deed: ‘Paperona, ik heb de snoepjes geteld!’. In mijn speurtocht door huis kwam ik namelijk altijd wel wat tegen. De snoepjes smulde ik lekker op. Dit ondanks de briefjes, die konden me gestolen worden!