Welkom

Hallo leuke lezer,

Welkom op mijn blog ‘ilcavallobianco’. Op dit blog neem ik je mee op verschillende reizen: mijn worsteling met het schrijven van mijn boek, mijn avonturen met mijn geliefde ‘Truffatore’ en andere zaken die zich in mijn leven voordoen. Ik probeer jou als lezer te amuseren met mijn zinnen en bezigheden en ik wens je dan ook veel plezier tussen mijn woorden, want alleen daar kan ik wonen ; )

Grappige groet,

Paperona

Vruchtbare vakantie

Dit is mijn tweede week vakantie. Vorige week ben ik een kleine week naar het Westen geweest om mijn vrienden en familie te bezoek. Ik was alleen gegaan, want ik wilde echt persoonlijke gesprekken met iedereen voeren. Dat doe je wat minder snel als je partner erbij is. Met pijn in mijn hart liet in Truffatore achter. ‘k Voel me erg verbonden met hem en een paar dagen zonder hem leken me erg moeilijk. Eenmaal in de trein overviel me echter een gevoel van vrijheid en blijheid. Nu kon ik iedereen weer zien en spreken! Het was ontzettend fijn om even in de energie van vroeger te zitten. Ik zat veel in de trein, belandde in mijn voormalige stamkroeg en haalde leuke herinneringen op. Ook voerde ik goede gesprekken over de huidige stand van zaken in ieders leven. Een mooie afsluiting was dat Truffatore me onverwachts op kwam halen. Natuurlijk had ik hem gemist en het was mooi om te merken dat mijn afwezigheid hem ook niet koud had gelaten. Blij keerde ik samen met hem weer naar het Oosten. Blij omdat ik gemerkt had dat vriendschap blijft, hoe ver je ook bij elkaar vandaan woont. En blij omdat ik weer bij mijn Lief was.

Deze week kan ik lekker tot mezelf komen. Vandaag heb ik een proefabonnement bij de bibliotheek genomen om te kijken of ik de leesdraad weer op kan pikken. Als kind en tijdens mijn studie heb ik veel gelezen. Daarna is het een tijd naar de achtergrond geraakt.   Zo af en toe las ik wel een boek. Nu wil ik weer meer gaan lezen. Boeken kunnen je veel brengen. Is het een bevlieging of een lijn die ik echt ga uitzetten? Dat weet ik niet, daarom probeer ik het ook uit.

Hier in de Achterhoek ken ik niet echt mensen die veel lezen en/of schrijven en daar graag over praten. Bij de Readshop en de Bibliotheek heb ik al gevraagd of er hier in Lichtenvoorde een boekenclub is. Ze waren er wel, maar met mensen die een stuk ouder zijn dan ik ben. Nu hoeft dat niet echt een probleem te zijn. Er wordt nu navraag gedaan of ik welkom ben ik zo’n clubje. Zou wel leuk zijn! Misschien kan ik zelf ook wel een boeken/schrijfclubje oprichten. Ga zo gelijk een berichtje op Facebook plaatsen.

Ook heb ik mijn boek ‘Grillig pad der Liefde’ aangeboden aan de bibliotheek. Ze zouden kijken of ze het kunnen opnemen. Dat zou mooi zijn: mijn boek in de bieb! Straks gaan heel veel mensen het lenen!

De Spanjaarden komen!

Afgelopen zondag had ik een leuk uitje. Samen met een vriend en de ouders van zijn vriendin ging in naar de boekpresentatie van Bert Smeenk in Eibergen. Hij heeft een boek geschreven dat heet ‘De Spanjaarden komen!’. Het is een boek dat gaat over de Spaanse gastarbeiders van Eibergen. Ik was helemaal in mijn nopjes dat ik in het Achterhoekse bij een boekpresentatie aanwezig kon en mocht zijn. Bert hield een mooi verhaal over het tot stand komen van zijn boek. Het was heel leuk om te horen dat voor dit boek veel mensen met elkaar hebben samengewerkt. Exemplaar nummer 1 werd overhandigd aan de burgemeester.

Met plezier heb ik in het boek zitten lezen. Eerst wordt de historische context geschetst van de Spaanse gastarbeiders. Vervolgens wordt een beeld gegeven van hun leven en werk aan de hand van foto’s en verhalen. Ook komen er een paar nazaten aan het woord.

Terwijl ik het boek zo aan het lezen was, kwamen er allerlei herinneringen naar boven over mijn eigen familie. Zo heeft ook mijn vader huis en haard verlaten om zich te vestigen in Nederland. Hij emigreerde echter niet voor een baan, maar voor de Liefde. Mijn moeder was au pair in Italië en mijn vader reisde haar achterna toen zij terugging. Samen hebben ze een leven opgebouwd in dit kikkerlandje en kregen twee kinderen: mijn zusje en ik.

Als ik de foto’s zie van de donkerharige en donkerogige mannen kan ik een vergelijking met mijn vader niet onderdrukken. Ook hij heeft zich aangepast aan een andere cultuur en aardappels leren eten. Wat me trof was de opmerking in het boek van een gastarbeider dat hij zich ontheemd voelde. Hij voelde zich niet echt thuis in Nederland, maar in Spanje zou hij ook niet meer kunnen aarden. ‘Zal mijn vader dat ook hebben?’ vraag ik me af. Ik neem me voor hem de eerstvolgende keer dat ik hem spreek dat te vragen.

Ik herinner me nog wel dat mijn vader altijd droomde van een huisje in de bergen dat hij zou kopen als hij met pensioen zou zijn. Hij zou ook veel gaan vissen. Beide dingen zijn niet gebeurd. Waarschijnlijk hebben mijn moeder en hij besloten in Nederland te blijven, omdat mijn zusje en ik hier wonen. En omdat mijn vader de laatste jaren fysiek achteruit is gegaan. Ook dit zal ik eens navragen.

Normaal gesproken lees ik eigenlijk nooit geschiedkundige boeken, maar eigenlijk was dit boek een welkome afwisseling. Een aanrader voor iedereen die wat verder wil kijken dan zijn neus lang is!

Instinct

Een Onbereikbare Muze moet een Onbereikbare Muze blijven. Anders verliest hij zijn taak en tovert hij geen woorden meer in mijn hoofd. Het zoete woordverlangen naar degene wiens naam ik niet meer durf te noemen, hoewel hij in mijn boek met naam en toenaam wordt genoemd, maakt dat het weer zingt in mijn hoofd. Mijn bakvis pogingen om via facebook met hem in contact te komen, zijn gestrand. Kreeg ik eerst nog korte antwoorden van hem, nu is een veelzeggend zwijgen zijn antwoord. Waarschijnlijk ziet hij mij als een soort van stalker. En ach, misschien ben ik dat ook wel. Wie zal het zeggen?

Een boek vol woorden heeft hij mij gegeven. Woorden die mij raken in het diepst van mijn ziel en mijn in slaap gevallen woorden wakker kussen. Mijn eigen vertrouwde woorden, waarvan ik bang was dat ik ze kwijt was geraakt na het schrijven van mijn boek, openen hun ogen. Ze hadden me verlaten en lieten me eenzaam achter in het land der realiteit. Maar ik ben iemand van dromen, van denken over denken, van zien van dat wat achter het getoonde schuilt. Mijn ziel begint zich weer te vullen met de dingen die mijn woorden zien en ik maak al plannen voor een volgend stukje dat ik ga schrijven.

Je kan jezelf niet verloochenen, maar soms verloochenen anderen je. Ik ben blij dat de woorden me trouw zijn gebleven en me blijven volgen op mijn levenspad. Al was ik even echt bang dat ze me voorgoed verlaten hadden. Wat had ik zonder ze gemoeten? En wat moet ik zonder Muze? Nu kan ik weer naar hem toe schrijven. Woorden voor woorden. Ik hul hem weer in mysterie, maar van hem de Grote Onbereikbare Woordenman. En voilà, ik heb weer een thema om over te schrijven.

Nu moeten jullie niet denken dat ik Truffatore ontrouw ben. Hij is mijn rots in de branding, mijn Man van Daden. Met hem heb ik een band Zonder Woorden. En dat is uniek. ‘Your instinct can’t be wrong’ zou Crowded House zingen.

Ja, dat ben ik dus ook. Een Vrouw Zonder Woorden. Woorden kunnen niet alles zeggen. Er is een ongrijpbare dimensie die niet in woorden te vangen is en dat is Liefde.

Nu ik er zo over nadenk is het best bijzonder dat ik, levend in woorden, ook zoveel zonder woorden kan zeggen. Dit verdient nadere inspectie. En ja, hier is weer een schrijfthema geboren.

Oeioeioei….de woorden vechten in mijn hoofd om voorrang. Je moet over mij, nee over mij, nee over mij, schrijven. Als schrijver heb ik besloten om te wachten tot de rust wederkeert. Kleine stapjes…veel kleine stapjes…en dit was er één van.

Nog steeds leuke reacties op mijn boek

Alle leuke reacties op en over mijn boek maken me erg gelukkig. Zo werd ik laatst naar aanleiding van het krantenartikel in de Elna aangesproken bij de supermarkt. Straks moet ik nog met een zonnebril post bezorgen. Als ik straks overal herkend word… Ja, het begint een beetje rond te zingen hier in Lichtenvoorde en Vragender. Ook de recensie van De Boekenkast liegt er niet om. Ik ben blij dat ik mijn droom heb kunnen waarmaken en een boek heb kunnen schrijven. Ik ben nog blijer dat ik mensen weet te raken en dat ze het mooi vinden. Dat had ik nooit durven hopen. Dromen kunnen waarheid worden. Dromen jullie nog even met mij mee?

 

Een glaasje wijn met een stukje brood

De studie Nederlands ligt al veel jaren achter me. Vandaag de dag lees ik boeken, omdat ze mooi zijn. Niet om te te begrijpen of te doorgronden. Ik lees om geraakt te worden. En ik ben blij dat ik dat nu ook weer kan. Na een grondige training van het letten op thema, motieven en structuur in een roman (en nu noem ik nog maar het topje van de ijsberg) kon ik jaren geen enkel boek meer normaal lezen. Ik was te gefocust op de vorm, waardoor de inhoud aan mij voorbij ging. Gelukkig verdween mijn analytische blik met de jaren en leerde ik eindelijk weer te genieten van het geschreven woord. Want wat is er mooier dan taal?

En op deze manier las ik ook La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer. Ik wilde de inhoud tot me nemen en de vorm de vorm laten. Zo liet ik mij verrassen door verhalen over Genua, de Liefde, de fantasie over een beter leven elders en het schrijven van een roman. Toen ik het boek uit had was ik ontgoocheld en in de war. De roman had mijn bestaande wereld omver geschopt en maakte de Neerlandica in mij wakker. Wat wil de schrijver mij eigenlijk vertellen? Ik pakte de inhoudsopgave erbij en doorzag de structuur. Er staan regels van liedjes in twee hoofdstuktitels. ‘We all live in a yellow submarine’ van de Beatles en ‘Fatou yo’ een Senegalees kinderlied. Nieuwsgierig als ik ben ga ik naar de nummers luisteren en het contrast met het gelezene is groot. Het zijn blije en vrolijke nummers met een opgewekte songtekst. Vol hoop.

De interpretatiedwang slaat toe. Het kan geen toeval zijn dat de ik-persoon zichzelf op pagina 285 gelijkstelt met La Superba en dat ook het mooiste meisje van Genua op pagina 346 die betiteling krijgt. In de laatste zin van het boek valt hij samen met het meisje. Hij is haar geworden in de vorm van een travestiet. Zoveel houdt hij van haar. Bazel ik al? Een wirwar van verklaringen openbaart zich aan me. Wat is de waarheid? Ik pak het boek om passages te herlezen en merk dat veel puzzelstukjes in elkaar vallen.

Dan roep ik mezelf een halt toe. Meisje, waar ben je mee bezig? Literatuur valt niet te doorgronden. In het hoofd van een schrijver kan je niet te kruipen. Beweegredenen zijn niet te achterhalen en de interpretatie is altijd lezer afhankelijk. Laat de analyse van La Superba maar over aan de experts. Zij zullen er hun handen vol aan hebben. Jij wilt alleen genieten van het verhaal dat je voorgeschoteld hebt gekregen. L’art pour l’art. En genieten, dat heb je gedaan. Je hebt gelachen om het verhaal van Don, was geschokt door de geschiedenis van Djiby en met pijn in je hart volgde je de ik-persoon op het pad der Liefde. Liefde die neemt, maar niet geeft. Net zoals Genua in het motto. De vergelijkingen, de zinnen het gefilosofeer over schrijven ik vond het heerlijk om te lezen.

Dan bedenk ik me dat ikzelf een heel ander boek zou schrijven over dezelfde thema’s. Qua vorm, maar ook qua inhoud. Mijn visie op het leven is minder fatalistisch. Ik herken me meer in de vrolijke liedjes van de intermezzi in het boek. Zo van het leven kan kut zijn, maar geluk zit in een klein hoekje. Net zoals Albano en Romina zingen: ’un bicchiere di vino con un panino’. Een glaasje wijn met een stukje brood.

Berichtje in de plaatselijke krant Elna

Tot mijn grote vreugde is het artikel dat ik enige tijd geleden naar de Elna had gestuurd vandaag geplaatst. Ik hoorde het daarnet op mijn schildercursus. Zelf had ik de hoop om een lokale held te worden al een beetje opgegeven. Truffatore zegt altijd:’Meisje, heb nu eens geduld.’ En weer bleken zijn triviale woorden de waarheid te behelzen. Tijdens de schilderles werd het artikel tevoorschijn getoverd en hebben we het gelezen. De woorden kende ik al, want ze waren van mijn eigen hand. Echt leuk om ze ook op papier te zien en niet alleen op mijn beeldscherm. Ben benieuwd of ik straks herkend word op straat…

Mijn ingezonden stukje voor de Elna

Grillig pad der Liefde in The Read Shop Lichtenvoorde

Ruim een week geleden kwam ik op het idee om aan Tonny Lammers van The Read Shop Lichtenvoorde te vragen of mijn boekje in zijn boekwinkel mocht liggen. Tot mijn grote verrassing was hij gelijk enthousiast.

Vandaag ging ik met mijn schoonmoeder even een kijkje nemen. Hoe zouden mijn boeken in de winkel staan? Ik wilde toch nog even naar The Read Shop om een mapje te kopen waar ik al de leuke lezersreacties in kon bundelen. Dan kon ik mooi gelijk een kijkje nemen naar mijn uitgebrachte schrijfsels. En ja hoor, daar stonden ze. Heel mooi tussen de andere boeken. Vol trots maakte ik een foto en vertelde ik Tonny de laatste stand van zaken. Dus woon je in Lichtenvoorde, ga dan naar de Varkensmarkt 8a! Daar staan mijn schatten.

Grillig pad der Liefde op een plank bij The Read Shop Lichtenvoorde